میزان رضایت مندی شما از عملکرد شورای چهارم شهر لار چقدر است؟

نتایج

Loading ... Loading ...

انتشار در۱۰ تیر ۱۳۹۸ ساعت ۵:۰۵ ب.ظ سرویس:عناوین اصلی, یادداشت 4 دیدگاه 590 بازدید

آیا انتشار خبر «خودکشی» نوجوان ۱۳ ساله در «لار» نادرست بود؟!

آیا انتشار خبر «خودکشی» نوجوان ۱۳ ساله در «لار» نادرست بود؟!

آفتاب لارستان: روز گذشته خبر خودکشی نوجوانی ۱۳ ساله در لار به سرعت در فضای مجازی و چند رسانه محلی منتشر شد. از زمان انتشار خبر تعدادی از شهروندان در فضای مجازی نسبت به انتشار خبر معترض شدند و نفس انتشار اینگونه خبرها را نادرست و باعث ترغیب دیگر نوجوانان به خودکشی عنوان کردند!

از طرفی رسانه های رسمی و معتبر دنیا و کشور، غالبا اصل خبر را منتشر می کنند اما در نگارش جزئیاتِ خبر دقت می کنند تا مبادا جنبه ترغیبی و انگیزشی پیدا کند و در عوض روی جنبه چرایی و سبب شناختی اینگونه پدیده ها متمرکز می شوند.

مهندس «بهروز بیغرض» در پی حادثه خودکشی دیروز در لار و در پاسخ به پرسش چگونگی انتشار اینگونه اخبار توسط رسانه ها یک مقاله خواندنی در مجله معتبر «تایم» را برای سایت آفتاب لارستان ترجمه کرده است که ضمن تشکر از وی شما را به خواندن آن دعوت می کنیم:

***

رسانه­ ها چگونه باید اخبار «خودکشی» را پوشش دهند؟

پژوهش تازه­ای پاسخ­هایی را به این پرسش ارائه می دهد(۱)

نویسنده: جِیمی داکرِیم/ مترجم: بهروز بیغرض

بر متخصصان سلامت روانی پوشیده نیست که قرار گرفتن در معرض خودکشی، چه به صورت مستقیم و چه از طریق رسانه و سایت­ های سرگرمی­، ممکن است احتمال توسل مردم به رفتارهای مرتبط با خودکشی را بالا ببرد. این پدیده حتی دارای نام است: سرایت خودکشی(۲)

مقاله جدیدی که روز یکشنبه در  مجله انجمن پزشکی کانادا منتشر شد، دال بر آن است که بعضی رویه­ های ژورنالیستی خاص –مانند بیان جزئیات بسیار در مورد خودکشی، یا جلوه دادن و زرق و برق نمودار ساختن این حوادث- می­ تواند سرایت خودکشی را بدتر سازد.

دکتر شافر(۳) یک استاد روان­پزشکی در دانشگاه تورنتو و همکار این پژوهش­ های جدید می­ گوید: «ما نمی­گوییم نوشتن گزارش در مورد خودکشی بد است. ما به دنبال مقصر شمردن روزنامه­نگاران نیستیم؛ این بدان معنی نیست که به روزنامه­نگاران بگوییم کارشان را چطور انجام دهند. ولی هدف ما این است که مبنای پژوهشی محکمی ارائه کنیم تا دستورالعمل­های مشخصی در مورد  چگونگی ارائه گزارش در مورد خودکشی  را حمایت کند.»

به این منظور پژوهشگران روایت­هایی که در مورد خودکشی در ۱۳ مجله با تیراژ بالا در تورنتو منتشر می­شد را بررسی کردند (بیشتر نشریات کانادایی بودند، ولی نیویورک تایمز نیز در جامعه آماری وجود داشت). آن­ها بین سال­های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۴،  ۱۷٫۰۰۰ داستان پیدا کردند که به خودکشی اشاره کرده بود، از این میان در ۶۳۶۷ مقاله خودکشی موضوع اصلی بود. در این بازه زمانی حدود ۹۵۰ نفر در تورنتو با خودکشی به زندگی خود پایان داده بودند.

در مرحله بعد، پژوهشگران بررسی کردند که آیا ویژگی­های خاصی در این روایت­ ها وجود داشته که با افزایش یا کاهش نرخ خودکشی در هفته­ های بعد از انتشار آن ارتباط داشته باشد، این مسئله با هفته­ هایی مقایسه شد که پیش از آن هیچ داستانی در مورد مرگ افراد مشهور وجود نداشت.

آن­ها دریافتند که داستان­ها در مورد خودکشی سلبریتی­ ها، تیترهایی که دربرگیرنده­ی اطاعات زیاد از جزئیات خوکشی و اظهارنظرهایی که آن­ها را غیرقابل­ اجتناب می­دید همگی با سرایت خودکشی در ارتباط بودند (تحقیقات دیگر نیز این گزاره را تأیید می­کنند: در چهار ماهه­ ی بعدی از خودکشی رابین ویلیامز که بسیار در رسانه­ ها مورد توجه فرار گرفت، نرخ خودکشی در ایالات متحده ۱۰ درصد افزایش یافت). در عین حال، توصیفات منفی از خودکشی و پیام­ های امیدبخش نیز با تأثیر بازدارنده از خودکشی در ارتباط بودند، گرچه اهمیت آماری کمی داشتند، شاید به این خاطر که به ندرت در مقاله­ ها مورد توجه قرار می­ گفتند.

اندرو سیمن(۴) رئیس کمیته اخلاق جامعه خبرنگاران حرفه­ای و گزارش­گر سابق سلامت می­گوید او در شیوه­ی پوشش داستان­های مربوط به خودکشی بهبودهایی را مشاهده کرده است. او می­گوید در حالی­که اولین مسئولیت گزارشگر گزارش واقعیات است، بعضی مسائل مانند خودکشی و تیراندازی در مدارس مستلزم قضاوت خبری حساس­تری نسبت به دیگر اخبار است، به ویژه با توجه به مجموعه­ ی پژوهش­هایی که نظریه­ های راجع به سرایت خودکشی را تأیید می­کند.

در حالی­که پژوهش­های مشابهی در مورد دیگر موضوعات سلامت عمومی که توسط دستورالعمل­ های خبرنگاری تنظیم نمی­ شود وجود دارد –برای مثال اینکه چگونه قرار گرفتن در معرض تبلیغات نوشیدنی­ های الکلی در رفتارها خطرناک نقش دارد- سیمن می­گوید که مبنای فلسفه­ ی او در مورد گزارش خودکشی به یک اصل مهم بازمی­ گردد: به حداقل رساندن آسیب­ ها.

او می ­گوید: شما باید واقعاً در مورد این داستان­ ها فکر کنید و با خود بگویید “من چه مسئولیتی دارم و کی این داستان­ها پایان می­ یابند؟ آیا واقعاً باید در گزارشم شیوه {خودکشی} را بیاورم؟ باید واقعاً اینجا وارد جزئیات شوم؟ در بیشتر موارد، پاسخ من منفی است.»

شافر با این حرف موافق است که خبرنگاران معمولاً باید از ذکر اطلاعات در مورد نحوه وقوع مرگ یا علل آن چشم­ پوشی کنند. هر چه صحنه مرگ زنده­ تر توصیف شود، نقش بیشتری در سرایت خودکشی خواهد داشت.

هر چقدر یک فرد بتواند به شیوه­ای خاص با این داستان رابطه برقرار کند – و اگر بتوانند خود را در وضعیت آن شخص تصور کنند، بخواهند آن شخص بوده و یا او را تحسین کنند- داستان محرک قوی­تری برای رفتار آن­ها ایجاد خواهد کرد. برعکس، گنجاندن جزئیات منفی در گزارش – مانند این­که مرگ به عنوان بخشی از خودکشی-قتل اتفاق افتاده است- می­تواند در راستای منصرف ساختن فرد از تلاش­های مربوط به خودکشی اثرگذار باشد.

دکتر مارک سی یور(۵)، پژوهشگر این حوره و روان­پشریک در مرکز علوم بهداشت سانی­بروک می­گوید: «در حالت ایده­آل، روزنامه­ نگار نباید با موضوع خودکشی به عنوان موضوع یک داستان سرگرم­کننده رفتار کند بلکه باید آن را چیزی بداند که  واقعاً هست: یک داستان مربوط به سلامت. خودکشی از اختلالات روانی قابل­ درمان ناشی می­شود. بیشتر افرادی که بحران­ های مرتبط با خودکشی را تجربه می­کنند راه­ هایی برای مقاومت در برابر آن پیدا می­کنند، و هیچ دلیل ندارد که کسی مجبور باشد از خودکشی بمیرد.»

شافر اضافه می­کند که «گنجاندن پیام امید» در گزارش –اشاره به کشورهایی که در پیشگیری از خودکشی موفق بوده­اند، یا مردمی که از بحران­های مربوط به خودکشی نجات یافته­ اند- می­تواند بسیار کمک کند.

«بخشی از پیام امیدبخش در سطح گسترده القای این حس است که ما واقعاً می­توانیم کاری انجام دهیم، زیرا نیاز داریم با این حس مبارزه کنیم که ناامیدی و بی­یاوری در رابطه با خودکشی وجود دارد. می­دانیم چیزهای بسیاری است که می­توان برای کاهش نرخ خودکشی انجام داد – نه در حد صفر، بلکه به نرخی بسیار کمتر از آنچه امروزه وجود دارد».

۱)این مطلب تحت عنوان “How Should the Media Cover Suicides? A New Study Has Some Answers” به تاریخ ۳۰ جولای ۲۰۱۸ در پایگاه خبرگزاری TIME منتشر شده و به دست بهروز بیغرض جهت نشر در خبرگزاری آفتاب لارستان ترجمه شده است. لینک خبر اصلی:

https://time.com/5351106/media-suicide-coverage/

۲) suicide contagion

۳) Schaffer

۴) Andrew Seaman

۵) Mark Sinyor


4 نظر

  1. ناشناس گفت:

    2

    2

    آخه کدوم آدم […] فکر می کنه با عدم انتشار خبر مردم از چیزی مطلع نمی شوند!!! اینهمه جوانان ما در جاده تلف می شوند اینهمه خودکشی می کنند اینهمه معتاد می شوند و… بعد بجای پیدا کردن دلیل اصلی اینهمه مصیبت گیر می دیم که چرا خبرش رو منتشر کردید؟؟؟؟

  2. ریحانه گفت:

    3

    0

    باید دلیل خودکشی موشکافی بشه.چرا جوان ۱۳ ساله دست به این کار زده

  3. هانیه گفت:

    5

    0

    سلام
    خیلی ممنون از مطلب واقعا علمی و ارزنده بود.
    ناشناس عزیز فرمایش شما صحیح هست ولی توجه کنید که این مطلب بیشتر ناظر به چگونگی انتشار اخبار مربوط به خودکشی بود و نه منتشر نکردنش. خلاصه مطلب این بود که انتشار خبر خودکشی باید همراه با پیام های امید بخش باشه و نه قهرمان سازی از حادثه یا القای این حس که راه دیگری وجود نداشت.

  4. ناشناس گفت:

    1

    1

    گویا این پدیده ای که تو مقاله تحت عنوان”سرایت خودکشی” ازش نام برده شده شدیدا واقعیت داره و خودکشی به یک موج تبدیل شده اما متاسفانه رسانه آتش نشانی لار توجهی به این مقاله نداره و همچنان مشغول موج سواریه.

ارسال نظر

طراحی و توسعه توسط رضوان