میزان رضایت مندی شما از عملکرد شورای چهارم شهر لار چقدر است؟

نتایج

Loading ... Loading ...

انتشار در22 فوریه 2015 ساعت 7:05 ق.ظ سرویس:مطلب شما 2 دیدگاه 1,145 بازدید

اقتصاد پسامرگ!

اقتصاد، طول و عرض زمان، آخرت

اقتصاد پسامرگ

سيدعباس توكلي: بهشت توصیف شده ی مومنین، از نظر اقتصادی چه شرایطی دارد؟
اقتصاد را معمولا علم تخصیص منابع محدود تعریف کرده اند. کلیدی ترین عاملی که باعث به وجود آمدن اقتصاد شده، محدودیت منابع است که گاهی، برای تاکید بر اثرات تاسف بار آن بر زندگی، آن را تراژدی منابع هم نامگذاری کرده اند.
دیوید هیوم، عقیده داشت که عامل تمام تعارض های اجتماعی، همین محدودیت منابع است: غذا محدود است، زمین محدود است، زمان محدود است، …
انسان ها پذیرفته اند که محدودیت، یکی از خصیصه های ذاتی زندگی است که در همه جا بروز پیدا می کند، و به همین علت هم بوده که اقتصاددانان مدام تلاش کرده اند که دامنه ی علم اقتصاد را از مسایل پولی گسترش بدهند و متدولوژی اقتصادی را در همه ی امور زندگی به کار بگیرند. (گری بکر، اقتصاددان شیکاگو، تا حد توصیف اقتصادی رفتار حیوانات هم پیش رفت و جایزه ی نوبلش را هم به خاطر تلاش برای گسترده کردن حوزه ی اقتصاد گرفت).
یکی از مقاله های بامزه در اقتصاد، که بیشتر شبیه به یک سرگرمی است، مقاله ای است که اسکات گوردون در باره ی اقتصاد دنیای آخرت در سال ۱۹۸۰ نوشت و با مزه تر این که این مقاله در ژورنال اقتصاد سیاسی، یکی از معتبرترین ژورنال های اقتصادی آمریکا چاپ شد.
در این مقاله ی کوتاه دو صفحه ای، گوردون در تلاش است ببیند که «عدم محدودیت» یا «نعمت لاینتاهی» در بهشت، چیزی که تقریبا تمام ادیان به آن معتقدند، دقیقا یعنی چه و چه ملزوماتی به همراه دارد.
اولین جوابی که به ذهن می رسد این است که در بهشت، زمان نامحدود است، بنابراین همه ی انسان ها زندگی جاودانه خواهند داشت. اما آیا این نامحدود بودن زمان، به معنای این است که دیگر هیچ محدودیتی وجود ندارد؟
گوردن جواب می دهد که خیر. حتی با فرض جاودانگی زندگی در بهشت، باز هم انسان ها قادر به انجام کارهای موازی نیستند. نمی شود هم زمان در نهرهای عسل شنا کرد و در عین حال غذا هم خورد و در خلالش سوارکاری هم کرد. به این ترتیب، انسان بهشتی دوباره باید تصمیم بگیرد که کدام امر مطلوب را امروز انجام دهد و کدامش را به فردا واگذار کند. مساله ی «تخصیص» دوباره مشابه یک مساله ی اقتصادی خودنمایی می کند، چیزی که به نظر می رسد به مفهومی که ادیان از بهشت در سر دارند متفاوت است.
اندیشه ی بعدی گوردون این است که ممکن است مفهوم زمان در بهشت متفاوت از مفهوم زمینی آن باشد. برای این که تخصیص به کلی بلاموضوع شود، لازم است که خط سیر زمان، علاوه بر نامحدود بودن طولی، از نظر عرضی هم نامحدود باشد، یعنی آدم ها قادر باشند همه ی امور مطلوب را به طور هم زمان تجربه کنند. دنیایی که آدم ها بتوانند در آنِ واحد همه کاری انجام دهند، احتمالا دنیای نامحدودی است.
پس تا اینجا، ما با زمانی سر و کار داریم که در دو بعد نامتناهی است. اولا تا ابد ادامه دارد و ثانیا در هر مقطع زمانی هم بی نهایت عریض است و اجازه ی انجام همه ی کارها را می دهد. گوردون می گوید که با این شرط دومی، شرط اول (جاودانگی) عملا بلاموضوع می شود. اگر زمان را از نظر عرضی نامحدود در نظر بگیریم ( و نه طولی)، انسان ها به همه ی امور مطلوب خودشان – در یک بازه ی زمانی محدود و به صورت همزمان – رسیدگی می کنند. به این ترتیب زندگی جاودانه، شرط لازم برای نامحدود بودن نعمات بهشتی نیست.
گوردون نتیجه گیری می کند که تجربه ی بهشت، احتمالا تجربه ی تند و تیزی است. همه ی مطلوبیت بی نهایت امر مختلف، در یک بازه ی بسیار کوتاه، به انسان تزریق می شود. یک جور خوشی فشرده، که با تجربیات زمینی ما چندان خوشایند نیست. اما ممکن است که تجربه ی بهشتی، به کلی از تجربه ی زمینی متفاوت باشد، همان طور که مفهوم زمانش متفاوت است.


2 نظر

  1. ناشناس گفت:

    0

    0

    مطلب جالبی بود ولی فکر کنم به من اصلا خوش نمیگذره تو همچین بهشتی بیشتر مایلم همین دنیا رو تبدیل به بهشت کنم تا انتظار خوشیهای عجیب غریب اون بهشتی که شما تعریف کردین رو بکشم .وقتی عدالت تو همین دنیا گسترده باشه بهشت همین جاست.

  2. ناشناس گفت:

    0

    0

    دمت گرم ناشناس
    شعار خیلی قشنگیه

ارسال نظر

طراحی و توسعه توسط رضوان