میزان رضایت مندی شما از عملکرد شورای چهارم شهر لار چقدر است؟

نتایج

Loading ... Loading ...

انتشار در30 نوامبر 2020 ساعت 7:03 ق.ظ سرویس:مطلب شما 2 دیدگاه 414 بازدید

تفسیر گات‌های اوستا، کهن‌ترین متن دینی ایرانیان (بخش دوم)

تفسیر گات‌های اوستا، کهن‌ترین متن دینی ایرانیان (بخش دوم)

اسدالله زهره‌وند: در خوانش قبل تلاش شده بود اوستا به زبان اصلی خوانده و سپس به فارسی امروزین برگردانده شود، پس از آن، درباره‌ی آن توضیح و تفسیرهایی انجام شود. (اینجا)

بخش دوم تفسیرهای این نگارنده را در ادامه بخوانید:

***

گاتهای زرتشت، سرود یکُم، هات ۲۸، پَتمان (آیۀ) ۲:

یِه                       واو          مَزدا اَهورا           پَئیری جَسایی           وُهو            مَنَنگها

[ باشد ] که           شما           مزدا اهورا          نزدیک شوم             نیک            اندیشه

مَیبیو           داوُی                 اَهواو                   اَستوَتَسچا             هیَت            مَنَنگهو

مَرا        ارزانی دارید            هر دو              اَستومَند ( مادی )         که              مینُوی

آیَپتا                  اَشات                  هَچا          یایش            رَپَنتو              دَیدیت               خِواثرِه

پاداش     اَشَه ( راستی و درستی  )      از        [ با ] آن     پشتیبانان ، یاران        بدهد           شادی و سربلندی

 

باشد که به شما با اندیشۀ نیک نزدیک شوم!

ای مزدا اهورا! مرا ارزانی دارید، پاداش هر دو جهان مادی و مینُوی را

که از راستی و درستی است و با آن پشتیبانان و یاران را شادی و سربلندی دهد.

سخنان پیامبر آریایی همیشه بر گرد اندیشۀ نیک می گردد حتی راه نزدیک شدن به سرور خردمند ، اهوره مزدا را نیز اندیشۀ نیک می داند این سخن زرتشت پیامبر، مرا به یاد این سخن امام رضا (د) می اندازد که: «اِنَّ اللهَ عِندَ ظَنَّ عَبدِ المومِنِ بِه، اِن خَیراً فَخَیراَ وَ اِن شَرّاً فَشَراً» بدین چَم (معنی): «خداوند، نزد گمان بندۀ مومن خود است، اگر به او گمان نیک بَرَد، برای او نیک است و اگر به خدا گمان بد بُرد، برایش، بد است.» و یا این سخن منسوب به امام علی (د): «مراقب افکار خود با شید به گفتار شما تبدیل می شود. مراقب گفتارتان باشید که به کردارتان تبدیل می شود. مواظب کردارتان باشید که به عادت شما تبدیل می شود و مراقب عادتهای خود باشید که به شخصیت شما تبدیل می شود.»

به گفتۀ خانم «فلورانس اسکاول شین»، ما باید همانند یک نگهبان هوشیار، بر دروازۀ قلب خود بنشینیم و هر اندیشه ای را به دل راه ندهیم. سخنان یک هنرمند یا شخص مذهبی و یا یک متخصص یا یک دانشمند، هرچند زیبا و فریبا باشد، تنها با دیدن فضایی که با کردارهایش پیرامون خود پدید می آورد، می توانیم شخصیت راستین او را بشناسیم. شاید یک مثال خوب، گفتارها و تبلیغات کلیسای «اِوانجِلیَن ها» یا همان «انجیلی ها»، باشد. باورمندان به این شاخه  از مسیحیت پروتستان، بر آشتی و صلح تأکید فراوان می کنند و بسیاری از ادیان دیگر را به خشونت، محکوم می نمایند اما هنگامی که به فیلم های «اَپوکالیپتیک» (آخرالزمانی) که زیر تأثیر باورهای ایشان ساخته شده نگاه می کنیم، فضای دیگری را می بینیم؛ فضایی سرشار از خشونت و خونریزی و ترس و نگرانی، تبدیل شدن انسانها به همنوع خواران ددمنشی که «زامبی»، نامیده می شوند. دیگر از آن خدای بخشنده ای که همۀ گناهان بشر را با ریخته شدن خون پسر یگانه اش، بخشیده، خبری نیست بلکه این بار این بشریت است که با گذر از یک حمام خون دهشتناک، باید بهای بر پایی فرمانروایی ملکوتی مسیح را بپردازد.

با دیدن هنگامه هایی از خورده شدن انسانها به دست همنوعانشان، یگانه پرسشی که به اندیشۀ انسان می رسد این است که: «کدام ذهن بیمار و تشنۀ خون و وحشی گریی، چنین صحنه هایی را تصور کرده و سپس به صورت فیلم در برابر دیدگان دیگر انسانها به نمایش گذاشته؟ آیا می توانیم کسانی را که چنین چیزهایی در ذهن خود می سازند، انسانهایی آشتی جو، خیر خواه، دلسوز و بی خطری بدانیم که در اندیشۀ رهایی مردم از درد و رنج و رساندن بشریت به آرمانشهر و«اَوتپیا» هستند؟

این اندیشه‌ها در کنار انحصارطلبی دینی یعنی باور به اینکه تنها مسیحیان انجیلی رستگار می شوند، باعث می شود که هر انسان خردمندی، سخنان آشتی جویانۀ پیروان این شاخۀ مسیحیت را به سختی باورکند و به آن به دیدۀ تردید بنگرد.

به هر روی در بیشترپَتمانهای (آیات) گاتها، واژگانی همچون اندیشه (منش: مَنَنگهو) و یا اندشۀ نیک (وُهو مننگهو)، بارها تکرار شده است و شاید به جز گاتها، تنها کتاب سپندینه ای (مقدسی) که چنین تأکیدی را به فراوانی در آن می توان یافت، قرآن کریم باشد. گرچه گفتگو دربارۀ برابر نهادن (مقایسۀ) قرآن با گاتها خود یک پژوهش درازدامن است که بایستی در یک کتاب بزرگ و سترگ، بررسی شود.

اَشو زرتشت (زرتشت پاک) خود در روزگاری می زیست که به گفتۀ «جان بایر ناس» در پیشگفتار دایرة المعارف ادیان خود: انسانها توانایی یافتن دلیل راستین رویدادهای طبیعی را نداشتند و به جای کمک گرفتن از نیروی خرد و اندیشه، در احساسی از ره آورد ترس یا شگفتی و یا خوشحالی از یک پدیدۀ طبیعی مانند: سیل، تندباد، فوران آتشفشان، ریزش باران و دیگر رویدادهای این جهان بود، قرار می گرفتند؛ اما چنانکه در پتمانهای آینده خواهیم دید بجای اینکه غرق در احساسات خود شود و همانند دیگر مردمان روزگار خود، خردورزی و خردمندی را کنار بگذارد و در پی دلایل پندار گرایانه و نادرست برود، همۀ پرسش های خود را از اندیشۀ نیک خود می پرسد.

آنچه که دربارۀ این پتمان باید یادآوری کنم این است که بکار بردن «درونواژۀ گروهی» (ضمیرجمع) «شما» بجای «درونتَک واژۀ» (ضمیر مفرد) «تو»، چنانچه در دیگر پتمانهای گاتها خواهیم دید برای شخصیت «اَهور مزدا» و دیگر ویژگی های نیک و ستودنی، همانند:

«اَشَه»  (راستی و درستی)، «آرمَیتی» (اخلاص) [که در انگلیسی «پیوریتی»، خوانده می شود و واژۀ « پیوریتَن» نیز که به معنای «مخلص» است از همان واژه ساخته شده] ، «اَشی» (دهش و نعمت الهی) ویا نیز منش یا اندیشۀ نیک و نیز «خشَثرَه وَئیریَه » (شهریاری مینُوی که در مسیحیت «ملکوت خداوند» نامیده می شود و همان توانایی بی چون چرا و مطلق خداوندی است)، بکار رفته است.

زرتشت پیامبر در بخش دیگر این پتمان، پاداش هر دو جهان مادی (اَستومند) و فرامادی یا مینوی را از خداوند در خواست کرده است. این بخش بی گمان انسان را به یاد این نیایش معروف قرآنی می اندازد که: «رَبَّنا اتِنا فِی الدُنیا حَسَنةً وَ فِی الاخِرَةِ حَسَنَةً…» و خود به نیکی بر ما آشکار می کند که اَشوزرتشت، در پی اندیشه های ریاضت منشانه و انکار نیازهای مادی انسانها نیست و این جهان را سراسر زشتی و رنج و پلیدی نمی داند بلکه همچون دیگر پیامبران و خردمندان، این جهان را آموزشگاهی برای نیرومند شدن تن و روان آدمیان می داند و هرگز نیازهای مادی انسانها را انکار نمی کند و نمی خواهد به زور بشر را به فرشته تبدیل کند زیرا به نیکی از پیامدهای ناگوار این گونه روش ها که جان و تن انسانها را بیمار و رنجور می سازد، آگاه است.

از این نویسنده بخوانید:

«مانی» پیامبر ایرانی را بشناسيم

حضرت زهرا (س)، بانوی پاکی ها و نیکی ها

۱۵ فروردین، عید پسحِ یهودیان

در ستايش رواداري ديني

جاودانگی، آرزوی دیرین بشریت

آيا فقط گردن آويز «فروهر» نشانه ايرانيان است؟

سهروردي، شهيد راه معرفت

ایزدیان کیستند؟

درباره دین «سیک هِ»

امام حسین(ع) امام جهانیان

«چهارشنبه سوری» ارج نهادن به راستی و درستی

ريشه هاي تاريخيِ رسمِ «سیزده به در»

درس هاي تاريخ اديان/ دوران سیاهِ «اخن اتون» در مصر

بررسي برخي اشتراكات «اسلام» و آموزه هاي «بودا»

آخرین بازماندگان قوم آریایی

میوه ی تلخ اختلاف

اسطوره (استوره) چیست؟ (بخش اول)

اسطوره (استوره) چیست؟ (بخش دوم)

خط سرخ هابیل

خدای حسین، چگونه خدایی است؟

حکمت ادغام یلدای امسال با میلاد پیامبر، مسیح و بودا

آقای رامسس!


2 نظر

  1. همشهری گفت:

    1

    0

    هنگامی که به بررسی و پژوهش آیین ها میپردازیم درمییابیم که چه اندازه مشترکات میان آنهاست، در زمینه های اخلاقی که میتوانم بگوییم صددرصد . مولوی در شعر موسی و شبان میگوید / هر کسی از ظن خود شد یار من ! وز درون من نجست اسرار من/ ما برون را ننگریم وقال را ! ما درون را بنگریم و حال را

  2. عابدی راد گفت:

    0

    0

    سپاس فرهیخته گرانقدر
    با جهد و تلاش و انتقال معلومات روشنی میافروزی
    و مجهولات را به دانش و بینش مبدل می‌کنی
    ماموریت بشر یا وجه تمایز بشر از سایر مخلوقات دانایی است
    خردورزی اصل هدف آفرینش است
    ممنون از شما

ارسال نظر

طراحی و توسعه توسط رضوان