میزان رضایت مندی شما از عملکرد شورای چهارم شهر لار چقدر است؟

نتایج

Loading ... Loading ...

انتشار در۳۰ اسفند ۱۳۹۵ ساعت ۱۰:۰۴ ق.ظ سرویس:برگزیده ها, مطلب شما 3 دیدگاه 1,138 بازدید

داستان یک عکس زیبا

داستان یک عکس زیبا

هادی صدیقی/اوز: اواخر اسفندماه هشتاد و سه و نوروز هشتاد و چهار خورشیدی منطقه اَوَز شاهد یکی از زیباترین بهارهایش بود. بهارِ طبیعتِ این منطقه از جنوب استان فارس معمولا بیش از یک ماه دوام ندارد و آفتابِ سوزانِ جنوب، همه چیز را در چشم بر هم زدنی خشک می کند.

پاییز و زمستان آن سال باران های خوب و به موقعی آمده بود. باران هایی که سبب بهاری زیبا شده بود. گاهی با آنکه باران کافی می بارد به دلیل زمان بارندگی نامناسب، گلهای زیبای صحرایی و سبزه ها فرصت روییدن پیدا نمی کنند ولی چنانچه همه چیز خوب و به موقع باشد، جنوب ایران هر از چند سالی شاهد بهاری چشم نواز و زیبا خواهد بود که در نوع خود چشم گیر است.

بیست و هفتم اسفندماه هشتاد و سه به همراه خانواده به منطقه «دومان» در بخش اوز و نزدیکی روستای «کهنه» رفته  بودیم که با این شقایق های زیبا روبرو شدم که برکه ای را در میان گلهای خود، گویی در آغوش گرفته بودند. برکه یا آب انباری از آن دست برکه هایی که هزاران سال است سرچشمه زندگی مردمان این خاک تفتیده هستند. با دوربین دیجیتالِ کاننِ (Canon) کوچک و چهار مگاپیکسلی که آنزمان تازه خریده بودم، چند عکس از زاویه های مختلف از این منظره گرفتم و با ایمیل برای دوستانم فرستادم. آنزمان نه واتس آپ و تلگرامی بود و نه اینستاگرامی. عکس  سریع دست بدست چرخید و در کل منطقه پخش شد. فرماندار لارستان آنرا سالی دیگر پشت کارت پستالی چاپ کرد و نوروز را با آن شادباش گفت. سایت های محلی آنرا بازتاب دادند و در بروشورهای گردشگری اوز و لارستان به چاپ رساندند.  سالها بعد نیز با کمک فیس بوک بازنشر شد. دوستی عکسی از نمایش آن در  فرودگاه لارستان برایم فرستاده است که پشت زمینه یک قوچِ لارستانِ تاکسیدرمی شده را زینت بخشیده است. گهگاهی نیز در مناسبت های مختلف و به اسم مناطق مختلفِ جنوب این عکس را در فضای مجازی می بینم که  روزی آنرا منتسب به منطقه بستک می کنند و روزی منتسب به بندرلنگه، روزی آنرا طبیعت خنج می دانند و روزی فیشور که نشان از فراگیر شدن آن دارد و از این بابت خوشحالم. خوشحال از آنکه این عکس علیرغم ایرادات فنی که دارد و به خاطر داشتن المان های آشنای مختلفی که در آن وجود دارد به عکسی نوستالژیک برای مردمِ جنوب بدل شده است که آنها را شاد می کند و لبخندی بر لبانشان می نشاند. رضایت و شادی مردم خوبِ جنوب برایم کافی است و لبخندشان سبب دلگرمی ام. این عکس و بازتابش سبب شد به هنر عکاسی بیش از پیش علاقمند شوم و آنرا در اوقات فراغتم بیشتر دنبال کنم.

این عکس اکنون دوازده ساله می شود؛ دوازده سالی که دیگر چنین بهاری تکرار نشده است. امیدوارم با بارندگی های خوبی که امسال شاهد آن بوده ایم، بار دیگر شاهد بهار زیبای خاکِ خوبِ جنوبِ ایران‌مان باشیم.


3 نظر

  1. زهره وند گفت:

    0

    0

    درود بر شهر اوز و مردمان مهربان و فرهیخته و صبور اوز بی گمان بزرگانی همچون دکتر محمودی و دکتر ارفعی و دیگر بزرگان اوز و ایران زمین در قلب ما جای دارند این تصویر را مدتی به عنوان پروفایلم استفاده می کردم که یکی از دوستان دانشجو از من خواست که از این تصویر زیبا برای پروفایل خودش استفاده کند که من هم با خوشحالی پذیرفتم پاینده باشید

  2. سید محمد هادی عبدالرحیم زاده گفت:

    0

    0

    درود جناب آقای صدیقی ، عکس شما برای بنده نیز بسیار خاطره انگیز و شوق آفرین است.و البته با دانستن این مطلب شوق آن دو چندان می شود.

  3. مرتضی گفت:

    0

    0

    عکس زیبا و مطلب جالبی بود، انشالله در همه جای ایران بزرگ شاهد سرسبزی و نشاط باشیم

ارسال نظر

طراحی و توسعه توسط رضوان