میزان رضایت مندی شما از عملکرد شورای چهارم شهر لار چقدر است؟

نتایج

Loading ... Loading ...

انتشار در28 دسامبر 2013 ساعت 7:54 ب.ظ سرویس:اندیشه, یادداشت یک دیدگاه 1,790 بازدید

زیبایی برای همه

زیبایی برای همه

شهرداری فقط به خراب کردن نیندیشد

فرزاد قناعت پور: به تازگی، دیوارهای «میدان بار» نیز فرو ریخت. بنایی که عمر چندانی نداشت اما با شیوه خاص معماری خویش که به خاطره کاروانسراهای قدیم می مانست و نیز وابستگی های اقتصادی توانسته بود در خاطر مردم بماند. به هر حال، در شرایطی خاص، گاهی آینده مردم می تواند از خاطر مردم عزیزتر باشد و در جوامع در حال توسعه، این موضوع غیر قابل انکار است. این خرابی اما در حالی است که در همسایگی این بنا ساکنان محله «جا شهر» همان محله ای که از منظر جغرافیایی از پایگاه دینی کهنسالی چون «مسجد جامع» آغاز و به پایگاه تاریخی و فرهنگی دیرپایی چون «بازار قیصریه» ختم می شود قریب به بیست سال است که با خرابی های حاصل از تفکر نوین شهرسازی دست و پنجه نرم می کنند.

این سؤال پیش آمده است که این خرابی ها تا کی می خواهد ادامه پیدا کند؟! مردم و به ویژه ساکنان این محل هنوز خاطره تلخ و پرغبار خرابی های پیشین را در ذهن دارند و حالا، باز شاهد خرابی دیگری هستند. فراموش نکنیم این خراب کردن ها و به حال خود رها کردن ها جز اینکه از منظر زیباشناسی شهری یک فاجعه است از لحاظ روانشناسی اجتماعی نیز آسیب های مهلکی به روح و روان مردم وارد می کند؛ در کنار مسائلی چون آسیب های فرهنگی و گسترش تضاد طبقاتی که پیشتر نیز بدان اشاره شده است.

شما تصور کنید مردمی را که قریب به بیست سال است با خرابی و با آلودگی های فیزیکی و روانی حاصل از آن مواجه اند می پرسیم (فارغ از استثنائات فردی و یا موقعیتی) این افراد چه تعریفی از زندگی زیبا و یا زیبا زندگی کردن، چه تعریفی از شهر و شهروندی و یا چه تعریفی از سازندگی و نگاه مثبت به آینده می توانند داشته باشند؟ این انسانها در حریم شخصی و محلی خود چه نیروهای مثبت و تکاننده ای می بینند که بخواهند در عرصه عمومی برای دفاع از تمامیت سیاسی، اجتماعی و تاریخی منطقه خود از نیروهای برانگیزاننده اش بهره برداری کنند؟ این به اصطلاح شهروندان چه میزان به حقوقشان توجه شده است آن هم یکی از مهمترین هاشان که داشتن یک محیط تمیز و سالم برای زندگی است که حالا بخواهند آماده بر عهده گرفتن مسئولیت هایشان در قبال مردم و جامعه و سیاست های کلانش به نحو احسن باشند؟

متأسفانه بیشترش نا امیدی است و یا کرختی و بی تفاوتی و یا القای ناتوانی در تغییر اوضاع در مثلاً مواجهه با نهاد شهردار و شهرسازی که «خراب» می کند اما پول و یا ضمانت اجرایی و قانونی مناسبی برای «ساختن» ندارد. کافی است با کمی تأمل، به سرعت ساخت و سازها در شهر قدیم در قیاس با شهر جدید بپردازیم و بعد به میزان شور اجتماعی زندگی و یا گسترش های فرهنگی در این دو منطقه نظری بیندازیم. گرچه شهر جدید نیز بسیاری از ظرفیت هایی را که در اختیار دارد از تفکر شهرسازی حاکم بر نخستین روزهای ساخت خود دارد و گرچه امروز مسائل مطرح فرهنگی در شهرجدید نیز واجد آسیب های متعدد و بنیادینی است اما به هر روی، آن موارد مثبت اجتماعی و فرهنگی که گفتیم در آن هست و بسیار بیشتر از آن یکی «شهر دیگر» هم هست که بی ارتباط به سرعت تحولات و میزان سازندگی هم نیست (بنگرید به تجمع نهادهای فرهنگی چون اداره فرهنگ و ارشاد و ساختمان جدید کتابخانه مرکزی و بسیاری دیگر، تجمع نهادهای دانشگاهی، تالارهای مطرح اجتماعات عمومی و…).

با دانش بر این تضاد و ناهماهنگی و اثرات آن، می افزاییم که از سه منظرِ رعایت حقوق شهروندی، احترام پایگاه دینی ومعنوی و تکریم خاستگاه تاریخی، بسیاری از محلات شهر قدیم و به ویژه محله «جاشهر» حائز توجه ویژه ای هستند مبتنی بر تفکری که اولاً هر تخریبی را با توجه به مطالعات تاریخ شناسی و زیباشناسی شهری و ثانیاً با اراده به ساخت و ساز و آبادانی در سریع ترین زمان ممکن و ثالثاً با تمام عواقب و جوانب آن، چه از منظر جامعه شناختی و فرهنگی و چه روانشناسی اجتماعی می بیند و می داند. حال، با توجه به همت و حمیتی که از متولیان تازه و نیز صبغه فرهنگی و مردمی شورای منتخب سراغ داریم امیدواریم که این گره تاریخی هر چه سریعتر گشوده شود و البته این آرزو نیز همیشه با ما خواهد بود که روزی الفاظ و خشونت های پنهان زبانی ای چون «شهرقدیم» و «شهرجدید» و یا «لار نو» و «لار کهنه» که خود، هم اثری از ذهنیت های دوگانه اندیش و مرزگذار و هم مؤثر بر آنند از قاموس زندگی این مردم برداشته شود و با تکیه بر اندیشه شهری یگانه و واحد، آرامش و زیبایی و سلامت به مساوات میان این مردم قسمت شود.


1 نظر

  1. لاری گفت:

    0

    0

    دریغ و درد…

ارسال نظر

طراحی و توسعه توسط رضوان