میزان رضایت مندی شما از عملکرد شورای چهارم شهر لار چقدر است؟

نتایج

Loading ... Loading ...

انتشار در27 مارس 2020 ساعت 11:59 ق.ظ سرویس:برگزیده ها, یادداشت بدون دیدگاه 514 بازدید

لزوم شیوع «حقیقت» در شائبه «واقعیت»!

لزوم شیوع «حقیقت» در شائبه «واقعیت»!

نیما نبئی*: بی تردید بیماری، پدیده ای ملال آور و بی رحم است. امّا در این روزهای پُر تب و تاب، درد و رنج بیماری از یک سو و بیم مُدام ابتلا به یک ویروس نوظهور، با تمام ناشناختگی های اسرار آمیزش از سوی دیگر، هر دَم بر ملالت ها و شقاوت های آن می افزاید و شاید آن چه بیش از هر چیز، سلامت روانی جامعه را نشانه رفته است، ترس ناخواسته ای است که امروز آن را می توان در لایه های گوناگون اجتماع یافت و بر آن صحّه گذارد.

در تشریح و توصیف این همه گیری جهان شمول، متخصصان و اهالی فنّ، بسیار گفته اند و هر لحظه نیز، با پدیداری گوشه های جدیدی از آن، تدابیر تازه ای اتخاذ شده و پروتکل های موجود، قوام یافته تر می شوند و شکّی نیست؛ در آینده ای نه چندان دور، دانش بشریّت بر این هیولای کوچک، فائق خواهد آمد و طومار آن را در هم خواهد پیچید، آن گونه که با بسیاری از بیماری های مرگبار تاریخ، چنین کرده است. تا جایی که از آن تنها خاطره ای بر جای خواهد ماند.

از سوی دیگر، این بُرهه ی حساس، شاید مجالی باشد برای ممارست آن چه سال ها بر آن تاکید امّا اهتمام ننمودیم!

همراهی و تلاش به منظور بسط مقرّرات اجتماعی که جملگی در راستای مقابله با شیوع این میهمان ناخوانده وضع شده اند، یکی از آنها است و در حقیقت، گزاف نخواهد بود اگر آن را  «مشق مدنیّت» بنامیم. پس شایسته است، ضمن گردن نهادن به قوانین و مقررات موضعه ی نهادهای ذیربط، نفی قانون گریزی را بیش از پیش، تمرین نماییم.

اما نکته ای که بیش از هر چیز، من را بر آن داشت تا پس از یک سکوت طولانی، دوباره قلم فرسایی کنم؛ دعوت به یک اهتمام ملّی منتهی به یک رجحان ملّی است!

متاسفانه در هنگامه ای که یکدستی بی رحم بیماری، مردمان ایران و جهان را درمی نوردد، برخی با تمسّک به رُبودن اعتماد عمومی، همواره به ایراد جراحت بر احساسات مردم، همت می گمارند، گویی این بی اخلاقی در میان ایشان نهادینه شده است!

ارائه ی آمارهای اغراق آمیز در راستای وحشت آفرینی، تلاش در ناکارآمد جلوه دادن دولت و حاکمیت، بر شمردن خدمات دولت های غربی و متقابلاً کم اهمیت جلوه دادن خدمات داخلی، تخدیش اخبار و اطلاعات، هراس افکنی در میان مردم از طریق ایجاد شائبه ی تغییر در اولویت های دولت به منظور مهار بحران بیماری، پیوند هر مربوط به نامربوطی و به قول معروف؛ بافتن آسمان به ریسمان و موارد بسیاری از این دست، برخی از بی اخلاقی های یاد شده به شمار می روند.

امّا آن چه باید در این مجال، دانسته و بر آن تاکید نماییم، چیست؟

بنا بر اخبار و گزارش های رسمی منتشر شده، از روزهای آغازین احراز شیوع ویروس کرونا، یک ستاد ملّی، متشکل از مدیران تمامی وزارتخانه ها و نهادهای کشوری و لشکری با حدود اختیارات تام، تشکیل و مقرر گردید؛ ضمن انجام بررسی های اصولی و اتخاذ تدابیر بایسته، روزانه به انتشار رسمی اخبار این بحران نیز، پرداخته شود. این در حالی است که بسیاری از دولت های مدعی غربی (نظیر ایالات متحده، انگلیس، کانادا و…) تا چندی پیش، ضمن امتناع از پذیرش و اعلام شیوع این بیماری در برابر اتخاذ تصمیمات مهم، مقاومت کرده و همواره، سعی در عادی جلوه دادن امور نمودند!

سوال: کدام یک، فریب افکار عمومی است؟

از سوی دیگر، پیوسته، تئوری ها و فرضیات فراوانی از سوی محققان و دانشمندان، مطرح می شود که بر این اساس، احتمال وقوع یک فرآیند بیولوژیک و در حقیقت، عامدانگی انتشار و شیوع این بیماری را قوّت می بخشد! آن گاه دولتمردان ایالات متحده، به جای تنویر افکار عمومی، ساعت ها در نشست کمیسیون های تخصصی سازمان ملل متحد می کوشند تا در قطعنامه ی این سازمان، ویروس کرونا با عنوان «ویروس ووهان» درج گردد.

سوال: آیا این رفتار، مبتنی بر صداقت مندی است؟!

همچنین، آن گاه که در برخی کشورهای به ظاهر مترقی، مردم در قَفای چند حلقه دستمال کاغذی، جامه می درند یا ناگزیر به تشکیل صف های طولانی برای تهیه ارزاق می شوند، و یا حتی مجبورند به منظور یافتن مواد شوینده و بهداشتی، ساعت ها خیابان های شهر را زیر پا بگذارند، مردم ایران امّا در تقابل با نیازمندی هایی از این دست، رفتار متمدنانه ای بر می گزینند که پاسخ آن نیز روشن است؛ زیرا کم ترین دغدغه ای در تهیه و گردآوری مایحتاج روزمره ی خود ندارند.

البته نباید از نظر دور داشت؛ دستیابی بی هیاهوی ایرانیان به اقلام ضروری و بسیار فراتر از آن در شرایطی رقم خورده است که تحریم های بی امان جهانی، اقتصاد این مرز و بوم را در بی رمق ترین بُرهه ی تاریخ خود، جای داده است.

سوال: کدام شیوه ی مدیریت، پویا تر بوده است؟

حال در این گذار، عده ای به جای همراهی و روحیه بخشی، بی امان در سیاهنمایی و بد اخلاقی، گوی سبقت از دیگری می ربایند! این کُنشگری بی انصافانه، بیش از هر چیز، خروج از شرط انصاف و در حقیقت، خیانت به باورمندی ملتی است که امروز برای زندگی با ویروس و استکبار در جنگ است.

بی شک، مغرضان این سرزمین، با تمسّک به دروغ پردازی و رویه های عاری از اخلاق (با پرداختن به مواردی که پیش تر به آن ها اشاره شد) می کوشند تا ضمن ترویج یاس در میان قاطبه ی مردم، طرفی بسته و خائنانه، طبقات جامعه را به هرج و مرج ترغیب نمایند.

در حقیقت، سودمندان مُستَتِر این سناریو گروه های وابسته و مورد حمایت  سلطنت طلبان و معاندان این مُلک اند که با این ارتکاب، گویی نان را به خون مردمان این سرزمین آغشته اند و عده ای که هر مخالفتی را حمل بر فرهیختگی می کنند، ناخواسته پای در رکاب ایشان دارند.

*فعال سیاسی اصلاح طلب


ارسال نظر

طراحی و توسعه توسط رضوان