میزان رضایت مندی شما از عملکرد شورای چهارم شهر لار چقدر است؟

نتایج

Loading ... Loading ...

انتشار در2 مارس 2014 ساعت 11:23 ق.ظ سرویس:مطلب شما 7 دیدگاه 1,778 بازدید

مطلب شما/ دو قطب توهم؛ انتقاد، انتقام!

sabooriدو قطب توهم؛ انتقاد، انتقام!

محمدحسين صبوري: ماجرایی که این روز ها بیشتر از هر موضوع دیگری در بطن کشمکش های میان حامیان دولت و منتقدان وی قرار گرفته است، مسئله  «طرح سؤال از وزرای دولت» است که همواره با انواع تحلیل ها و تفسیر ها مزیّن شده است. اما حقیقت این موضوع چیست؟
در جریان نزدیک به دولت و رسانه های حامی این جریان، دلایلی نظیر انتقام جویی، حسادت! و… نمایندگان اصولگرا و به اصطلاح خودشان شکست خورده ي انتخابات، نسبت به دولت می باشد و رسانه های همسو با جریان همواره مدعی اصلاحات، بر این تلاش اند تا اینگونه مسائل را به کینه توزی، سنگ اندازی و یا به نوعی عامیانه تر “چوب لای چرخ دولت گذاشتن” تعبیر کنند.
و اما از سویی دیگر و در مقابل این نوع تفکر، جریان موسوم به اصولگرایی و منتقد تصمیمات دولت کنونی، این نوع فعالیت ها را با توجیح سنجش میزان انتقاد پذیری و انتقاد ناپذیری دولت، پیش می برند و بر این باور می باشند که دولت باید در برابر انتقادها و این گونه مخالفت ها، شکیبا باشد و اما واقعیت ماجرا چیست؟
انتقاد یا انتقام؟
آیا سؤال های نمایندگان مردم از کابینه ی شیخ حسن روحانی، ناشی از حس انتقام جویی سؤال کنندگان است یا دلیل دیگری در این مسئله نهفته است؟! برای پرداختن به موضوع فوق، بهتر است نیم نگاهی هر چند کوتاه به اختیارات و وظایف نماینگان حاضر در مجلس- با استناد به قانون اساسی کشورمان- بیاندازیم.
اصل ۸۸ قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران، به این نکته اشاره دارد: «در هر موردی که حداقل یک چهارم کل نمایندگان مجلس شورای اسلامی از رئیس جمهور و یا هر یک از نمایندگان از وزیر، درباره ی یکی از وظایف آنان سوال کند، رئیس جمهور یا وزیر موظف است در مجلس حاضر شود و به سؤال جواب دهد.» البته لازم به ذکر نیز می باشد که در ادامه اصل فوق، این تذکر نیز داده شده است که: «این سؤال نباید در مورد رئیس جمهور بیش از یک ماه و در مورد وزیر بیش از ده روز به تاخیر افتد؛ مگر با عذر موجه و به تشخیص مجلس شورای اسلامی.» بنابر این اصل، «رئیس جمهور نیز اختیاری در پاسخ دادن یا ندادن به سؤال نمایندگان ندارد و موظف است به سؤال آنان پاسخ دهد».
با توجه به این اختیارات و شرح وظایفی که قانون به نمایندگان مردم سپرده است، این توقع که آنها در برابر اقدامات مبهم و غیر شفاف وزراي دولت ها، بی تفاوت و بی توجه باشند توقعی بیجاست.(زیرا با این کار باید منتظر از دست رفتن پایگاه مردمی خود نیز باشند)
در ضمن جای یادآوری دارد که قانون اساسی در اصل ۸۹ خود، استیضاح وزیران و حتی رئیس جمهور را از جمله اختیارات نمایندگان دانسته، لذا واکنش های تند در برابر اعمالی همچون طرح سؤال از وزیر دولت – که پاسخگویی آن نمی تواند عملی دشوار یا غیرمعقولی برای وزیر مربوطه باشد – امری نابجا و مصداق بارز قانون گریزی است.
همچنین ادعایی مبنی بر اینکه مجلس به دشمنی و مبارزه! با دولت برخاسته است را می شود ناشی از “توهم توطئه” و “خود بزرگ بینی” برخی از نزدیکان و حامیان دولت دانست؛ که بهتر است جهت جلوگیری از مخدوش شدن چهره دولت در اذهان عموم جامعه، جناب رئیس جمهور به برائت از اینگونه افراد رادیکال دست بکار شوند و یا حداقل به تذکری بسنده کنند.
اما نکته ی قابل بیان دیگر، این است که سؤال نمایندگان از مسئولین، منحصرأ به این دولت و یا دوره های خاصی محدود نبوده و نخواهد بود. لذا این اختیارات -توسط قانون اساسی–  از شروع انقلاب مطرح بوده و امری تازه و عجیب نیست.

لذا میزان و تعداد سؤالات طرح شده در دولت های پیشین و دوره های متفاوت ، به همین روال و یا گاهی از نظر کمی، بیشتر هم بوده است.
به طور مثال؛ تعداد سؤالات در پنج ماه اول خاتمی (دولت هفتم) به ۵۲ رسید و این آمار در پنج ماه اول دولت دوم خاتمی (دولت هشتم) به ۱۱۴ سؤال افزایش یافت. (۱)
همین فرمول در دو دوره ی ریاست احمدی نژاد هم دنبال شد؛ به طوری که در پنج ماه نخست دولت نهم (دورۀ اول ریاست احمدی نژاد) ۲۰۵ مورد سؤال از وزیر صورت گرفته و در پنج ماه دوم دولت دهم (دورۀ دوم ریاست احمدی نژاد) با ارتقا، این تعداد به ۳۴۶ مورد می رسد. (۲)
حال اگر مبنای قضاوتمان را براساس ضریب رشد و کاهش این آمار و ارقام قرار دهیم، به صراحت می شود از افزایش تعداد سؤالات هر دوره نسبت به دوره قبل سخن گفت. (البته؛ منطق حکم می کند که نمیتوان آمار و ارقام دوره های پیشین را، مطلقا دلیلی بر ادامه ی این روال دانست)
حال دولت یازدهم که ریاست آن به مجموعه کلید های مدبر دکتر حسن روحانی سپرده شده است، در پنج ماه اول خود، ۳۹۵ سؤال را تجربه کرده است؛ که باز هم از سیر صعودی موضوع مذکور خبر می دهد. با این حساب، دلیلی برای تفسیر های غلط و سیاسی کاری هایی که منجر به تشنج و التهاب در کشور می شود، توسط رسانه هایی که داعیه دار حمایت از دولت هستند، وجود ندارد.
پس دلیل بر مطرح کردن ادعاهایی از قبیل: انتقام جویی، حسادت، ضربه زنی به دولت، افراط گرایی و… که معمولأ از سوی رسانه هایی بیان می شود که اکثرا سابقه ی حمایت نسنجیده و کورکورانه از دولت دارند، چیست؟ بعلاوه اینکه؛ اگر فقط قشر خاص و محدود! از نمایندگان که گاهأ از سوی دولتی ها به تند روی و افراطی گری هم محکوم می شوند، به طرح سؤال از وزیران می پردازند، چگونه است که از تعداد ۲۹۱ نمانده ی حاضر در مجلس، ۲۱۱ نفر از آنها – تا به حال– به طرح سؤال پرداخته اند؟! آیا اکثریت نمایندگان مردم ، افراطی و تندرو هستند؟! آیا طبق قضاوت هایی از این حیث، نمایندگان در تمام دوره های پنجم تا نهم مجلس نیز ، هدفشان ضربه زدن و انتقام از دولت وقت بوده است؟!
با محاسبه ای کوتاه و سرانگشتی می توان دریافت که طرح اینگونه مباحث، از سوی هر رسانه، جریان و شخصیتی، فقط و فقط کوبیدن بر طبل تو خالی اختلافات و هیزم افزایی به آتش دشمنی ها می باشد.
در اینجا بهتر است از باب رعایت انصاف، دیدگاهمان را به آن سوی سکه ی این ماجرا سوق دهیم. جایی که منتقدین دکتر روحاني، طرح سؤال و مباحثی از این حیث را حق قانونی مجلسیان دانسته و البته که این صحبت، دیدگاه کاملا بجایی است و نمی توان با هر دلیلی منکر این حقیقت شد. همانگونه که دولت های قبل و به دنبال آن کابینه ی آنها، موظف به پاسخگویی در جهت اقدامات و تصمیمات خود بودند، دولت فعلی نیز باید به وزرای خود سعه صدر را بیاموزد و در مقابل نیز، جریان منتقد دولت باید به منظور اعتلاء و پیشرفت کشور به پرسش از مسئولین دولتی بپردازد و در رویارویی با مواردی که – به نسبت – اهمیت کمتری دارند، برخورد ملایم تری نشان دهد. همچنین این امید را داریم که هیچگاه این انتقاد ها و عکس العمل ها برخواسته ی سینه ای مملو از حس رقابت، جدال و کشمکش حزبی و منفعت طلبی نباشد .
لذا انتظار می رود با وجود شعارهای مردم گرایانه و مکرر، شخصیت های فعال و عضو در دو قوه، شعله را پایین تر کشیده و فکر ها را معطوف به توسعه ی کشور (با بهره مندی و توجه به پتانسیل نیروهای داخلی) در جهت اهداف اقتصاد مقاومتی نمایند. باشد که ادامه ی وحدت های ۳۵ ساله ی ایران اسلامی، تیری در چشمان بدخواهان داخلی و خارجی باشد. ان شاءالله.

پی نوشت:
۱) مجموعه سؤالات طرح شده ی نمایندگان مجلس در؛ ۴ سال اول دولت خاتمی (دولت هفتم) = ۹۱۴، ۴ سال دوم دولت خاتمی (دولت هشتم) = ۱۴۹۱، مجموع ۸ سال = ۲۴۰۵
۲) مجموعه سؤالات طرح شده نمایندگان در ۴سال اول دولت احمدی نژاد (دولت نهم) = ۲۴۱۹، ۴ سال دوم دولت احمدی نژاد (دولت دهم) = ۳۵۵۹، مجموع ۸ سال = ۵۹۷۸


7 نظر

  1. مرتضي لاري گفت:

    0

    0

    نويسنده محترم خيلي سعي كرده اداي آدم هاي منصف و بي طرف را دربياورد ولي تعلق خاطرش به جريان اصولگرايي و عصبيت از دولت منتخب مردم را نمي تواند كتمان كند!! سوال من اين است كه اين به اصطلاح نويسندگان و منتقدان در ۸ سال گذشته كجا بودند و چرا صدايشان در نمي آمد؟؟!! چرا در مواجه با اينهمه سوء مديريت و بي ادبي و ناكارآمدي دو دولت قبل جيك نمي زدند؟؟!!! دستتان براي […]

  2. ناشناس گفت:

    0

    0

    دليل درج كردن اينگونه مطالب در سايت اصلاح طلب آفتاب چيست؟ مگر اينها به لطف پول هاي دولتي و شبه دولتي تريبون كم دارند؟ تازه شما كه نزديك به اصلاح طلبان هستيد هنوز چه از روي ترس و چه با سياست خاصي مطلب سياسي در اين سايت كار نكرده ايد! مواظب باشيد كه با ادامه اين روند باعث ريزش مخاطب مي شويد.
    ——————————————–
    مديريت: احترام به عقايد ديگران و تقويت فضاي نقد، گفت و گو و تضارب آرا از سياست هاي اصلي اين سايت است. كمتر پرداختن به مسائل سياسي در اين سايت نيز نه از روي ترس كه به دليل نوع راهبردي است كه آفتاب براي خود در نظر گرفته است. برخلاف نظر شما كه البته محترم است ما معتقديم انعكاس ديدگاه هاي مختلف و حتي مخالف ما به هيچ عنوان باعث ريزش مخاطب نمي شود. از توجه و اظهار نظر شما ممنونيم.

  3. دانیال گفت:

    0

    0

    سلام.
    درود بر سایت آفتاب که تنوع و تکثر را به خوبی و زیبایی در مطالب رعایت میکند.
    دوستانی که نظر ارائا داده اند، بدانند! اصولگرا بودن یا وابستگی عادی و حتی متعصبانه به نمانیدگان اصولگرا یا راست‌گرا اصلاً مهم نیست!!.. بلکه شرط مهم “نقد” دقیق و منصفانه است که امیدوارم نویسندگان و هم مخاطبان به آن پایبند باشند.
    دوست عزیز و بزرگوار آقای صبوری! جنابعالی از خود پرسیده‌اید که علت سؤالات زیاد و بی‌محابای نمایندگان از دولت روحانی چیست؟؟ یا اینکه بررسی و کنکاش نموده‌اید که محتوا و پایه‌ی سؤالات این نمایندگان چه چیزهایی بوده است؟… آیا این اطمینان را دارید که نمایندگانی همچون جناب جعفرپور، مطلب اخیر روزنامه آسمان را کامل و دقیق خوانده‌اند که پس از آن اینگونه تند و بی‌پرده علیه آن نظر داده‌اند؟؟! بنده با برخی حامیان فعلی دولت (بویژه برخی رسانه‌ها و کارشناسان اصلاح‌طلب) بطور اساسی مخالفم، اما باید بگویم و البته با صراحت کامل بگویم: بیش از ۹۰ درصد سؤالات و نقدهای اصولگرایان مجلس نهم، در کنار نقدهای روزنامه‌های کیهان و رسالت و… چیزی جز انتقام‌جویی و نگاه سطحی و غیر کارشناسی به مسائل نیست! فقط کافی است که متن برخی مذاکرات مجلس این چند ماهه مجلس را با دقت بررسی کنیم..

  4. حسین یوسفی گفت:

    0

    0

    انتقاد مبنای پیشرفت هر جامعه ایی را تشکیل میدهد خواه درست یا غلط. همه ی ما فرزندان این کشوریم و نباید اسامی حزب ها و دسته ها و تنوع افکار را به دشمنی و اختلاف مبدل کنیم بر عکس تمدن و فرهنگ را باید در همزیستی افکار متفاوت و مختلف برای رسیدن به هدفی مشترک جستجو کنیم که آن پیشرفت کشور است تا اینکه انتقاد در اذهان عموم جامعه خیرخواهی محسوب گردد نه خالی کردن عقده این وظیفه بر ماست که فرهنگسازی کنیم . رنگین کمان زیباست آن هنگام که رنگ های متفاوتش در کنار هم در آسمان پا برجاست.

ارسال نظر

طراحی و توسعه توسط رضوان