میزان رضایت مندی شما از عملکرد شورای چهارم شهر لار چقدر است؟

نتایج

Loading ... Loading ...

انتشار در11 می 2020 ساعت 12:38 ب.ظ سرویس:مطلب شما بدون دیدگاه 380 بازدید

من در یک بازآیی ابدی!

من در یک بازآیی ابدی!

فاطمه محسن پور:‌ من در سلسله یادداشت های بسیارکوچکِ «من در یک بازآیی ابدی» به ملاحظه  باور می پردازم. باشد که در فکرها بلغزد.

من بودن چیزی ست که هزاران میلیارد از آن وجود داشته است و هر من دربرگیرنده تشریفاتی شکوهمند در بزرگداشت یک باور است. باوری که گریبان هرکس را می گیرد و زمامش به دست یک باورِ برتر است. من بودن یک بازآیی ابدی با مختصاتِ هرگونه ای از کارکرد است. به طور کلی باور، راننده کردار است و خودبینی و جهان بینی انسان را به پیش می راند و به او فرمانِ آفرینشِ یک رفتار می دهد.

باور دانش آموزِ تجربه با شیوه تدریسِ «مشاهده سپس تقلید» است و این شیوه تدریس از هنگامی که نخستین دم آغاز می شود تا وقتی که ژرفای کاویدنِ جنس مخالف به پایانش نزدیک می شود و نیز تا لحظه مرگ امتداد خواهد یافت.

با موجِ دومِ شیوه تدریسِ تجربه یعنی «مواجهه با آنچه برخلافِ چشمداشت است»، یا اصطلاحا «خطا» این تقلید از گونه کورکورانه خود به گونه بهبود یافته ای ارتقا می یابد.

گاهی این خطا در روبه رویی با فرجامِ یکی از آن شُعبه های «من» است.

برآن شدنِ ماندن یا نماندن در خانه بر پایه باور است و آن یا باور به باید انگاشتنِ مرگ در برابر بیماری یا باور به بی اهمیتی یا کم اهمیتیِ آن است.

این من، دیر یا زود به فرجام می رسد و مرگ رخ می دهد. سخن از این من، یک جَستار ژرفِ دِهشَت آور است و فقط در یک یادداشت، گوارشِ آن بسنده نخواهد کرد. بهتر است بررسی «پیامد باور در پایان این من اسرار آمیز» به چکیده ای دیگر سپرده شود.


ارسال نظر

طراحی و توسعه توسط رضوان