میزان رضایت مندی شما از عملکرد شورای چهارم شهر لار چقدر است؟

نتایج

Loading ... Loading ...

انتشار در6 نوامبر 2020 ساعت 5:52 ق.ظ سرویس:مطلب شما 5 دیدگاه 269 بازدید

نگاهی گذرا به جایگاه «اجاق» در میان عشایر «دولخانی»

نگاهی گذرا به جایگاه «اجاق» در میان عشایر «دولخانی»

رسول احمدلو:‌ عشایر ترک دولخانی از قدیمی‌ترین اقوام ساکن لارستان می‌باشند که سابقه حضور آنان در این منطقه به حدود پانصد سال می‌رسد. این عشایر دارای فرهنگ و آداب و رسوم خاصی می‌باشند و این سنت‌ها در نزد آنان از ارزش و احترام و جایگاه خاصی برخوردار می‌باشد. یکی از این آداب یا سنن «اجاق» می‌باشد که در این بررسی به جایگاه و اهمیت آن در میان عشایر می‌پردازیم.

اجاق جایگاهی سنگی یا گلی که محل افروختن آتش در داخل چادر است و برای پخت و پز، گرما و روشنایی از آن استفاده می‌شود. اجاق، همان سه تکه سنگی که مثلث وار، در چادر عشایر گرد هم چیده می‌شود و از درون آن شعله‌های زندگی بر می‌خیزد و به قول استاد محمد بهمن بیگی در کتاب «ایل من بخارای من» عزیزترین بخش چادر تلقی می‌شود و همچو معبدی زیبا در گوشه‌ای از سیه چادر، همواره جاودان می‌ماند.

اجاق در میان عشایر دولخانی نمادی از خانواده، گرما و روشنایی، کانون سعادت و اصالت و واژه‌ای مقدس که یک دنیا خیر و خوبی را در خود گنجانده به حساب می‌آید. اجاق پایه و اساسش بر صداقت، پاکی، روراستی، عدم حسادت، خیرخواه بودن، مومن بودن، مشاور بودن و… استوار بوده است. در گذشته نوعروسان قبل از ترک خانه پدر، پیرامون آتش اجاق طواف می‌کردند و خاکش را می‌بوسیدند. آتشی که سوگندش نگهدار پیوندها و پیمان‌ها بود.

درمیان عشایر دولخانی اجاق چند تن از بزرگان هنوز حالت تقدس دارند. افرادی که اجاق­وار، نور، روشنایی و برکت را به زندگی دیگران هدیه می‌دادند، افرادی که قدمشان برکت و نفسشان شفا بود. کارکرد دیگر اجاق قسم خوردن بر روی آن بود. در میان عشایر به اجاق که قسم داده شود رنگ از رخسارها می پرید، دست‌ها می‌لرزید و قلب‌ها به تپش در می‌آمد، چراکه اجاق خود نماد راستی و درستی بود. نکته آخر اینکه به قول بزرگترهای دولخانی اجاق که روشن باشد، زندگی جاری‌ست.


5 نظر

  1. ناشناس گفت:

    0

    0

    احسنت به شما اقای احمدلو سربلند وپیروز باشی انشاالله

  2. ناشناس گفت:

    0

    0

    اینکه دکتر احمدلو اجاق وار از فرهنگ و سنت می نویسد، یک ویژگی ممتاز است. اینکه ایشان ادبیات و زبان فاخر را هم در روایت خود جاری می کند، ویژگی هر محققی نیست…
    زبان و روایت گرم از مختصات اوست

  3. ناشناس گفت:

    0

    0

    بسیار زیبا آفرین

  4. ناشناس گفت:

    0

    0

    این به اصطلاح محقق!! آنقدر […] اسم کتاب استاد بهمن بیگی، “بخارای من، ایل من” است و نه برعکس. ظرافت استاد در نام گذاری این اثر را نادیده میگیرد و جای بخش اول و دوم عنوان را عوض میکند.

  5. بیستون گفت:

    0

    0

    جناب دکتر احمد لو آفرین و دست مریزاد.

ارسال نظر

طراحی و توسعه توسط رضوان