میزان رضایت مندی شما از عملکرد شورای چهارم شهر لار چقدر است؟

نتایج

Loading ... Loading ...

انتشار در۲۲ اسفند ۱۳۹۷ ساعت ۴:۳۰ ب.ظ سرویس:برگزیده ها, یادداشت یک دیدگاه 147 بازدید

«هجو» درونی نشده یک «قصه» لاغر

«هجو» درونی نشده یک «قصه» لاغر

نقدی بر متن نمایش «پچ پچه های پشت خط نبرد»

حمید منشی: نمایش «پچ پچه های پشت خط نبرد» در بین انبوه متون و اجراهای کلیشه ای و متعارف درباره جنگ و ایران عراق، بی شک یکی از بحث برانگیزترین، قابل تامل ترین و با کمی اغماض جسورترین آثار اجرا شده است.

متنی طولانی و دیالوگ محور که اجرای آن توان زیادی را از گروه اجرایی طلب می کند. این نمایش نوشته «علیرضا نادری» به کارگردانی «اسماعیل بلندگرامی» طی ۱۵ شب اجرا در لار درمجموع توانست رضایت غالب مخاطبان را به دست بیاورد.

این اثر از حیث اجرا علیرغم برخی کاستی های موجود نمونه ای نسبتا موفق از نظر بازیگری، کارگردانی، طراحی صحنه و در کل ایجاد فضای مورد نظر کارگردان اثر بود اما برخی نکات نیز در مورد متن علیرغم نقاط قوت آن از منظر نگارنده مورد توجه است:

۱) «پچ پچه ها…» اگر چه متنی حساب شده و جذاب در خلق دیالکتیک بین چند ایدئولوژی و طرز نگاه متفاوت به موتیف های «وطن»، «مذهب»، «شهادت» و «عدالت» است اما مشکل بزرگ متن نیز همین نکته است یعنی تمام تمرکز نویسنده صرف دیالوگ نویسی و البته مهندسی وزن شخصیت های ایدئولوژیک است و نه داراماتیزه کردن متن. به بیانی دیگر متن «پچ پچه ها…» اگر چه در «بیان» فربه اما در «قصه» کاملا لاغر است!

۲) همین «پرحرفی» اما چالش دوم را برای اثر ایجاد می کند. ایجاد ضرباهنگی که بتواند مخاطب را با این متن و اجرای طولانی همراه کند. چاره کار هم می شود لحن «هجو»آمیز که بر هر دردی دواست! هم مخاطب بی حوصله و عام را با خود همراه می کند هم مخاطب نخبه ای که با تاویل متن (هجو)، مطلوب خود را مصادره می کند!

۳) همین لحن هجوآمیز اما اگرچه آورده هایی برای متن دارد اما راه به آسیب سوم متن باز می کند. هجوگرایی نویسنده فقط درحد بزک و لعاب متن باقی می ماند و ذات نمایشنامه همچنان سخت و متصلب است. واضح تر اینکه هجوگرایی اثری با موضوع «جنگ» با هاله های قدسی و عرفی اطراف آن اگرچه عدول از نُرم و کلیشه های متون دیگر است اما شاید ملاحظات و تعارضات معمول همچنان مانعی برای نویسنده بوده تا جوهر «هجو» به عمق متن نفوذ نکند و در بستر و سطح آن باقی بماند.

۴) غیر از مهجوریت «قصه» به نظر می رسد «جنگ و جبهه» نیز در این متن «زینت المجلس» است و نه موضوع محوری! ساده تر اینکه پرحرفی نویسنده و بیانگری وی در برخی دغدغه های چپ و راست و مذهبی و میانه و نخبه و لمپن چنان ارتباطی ماهوی با مفهوم «جنگ» ندارد و این لفاظی ها می توانست در هر جای دیگری نیز اتفاق بیفتد.

۵) نکته آخر به نوع نگارش و توصیف جزئیات متن برمی گردد که تاحد زیادی خلاقیت کارگردان را محدود و وی را درحد نگهبان اندیشه و فرم دلخواه نویسنده تنزل می دهد. این موضوع همچنین باعث می شود اجراهای متعدد این متن به یکدیگر کاملا شبیه باشند.

نگارنده در پایان بار دیگر متذکر می شود که فارغ از نکات مطرح شده این متن و اجرا یکی از بیادماندنی ترین و باکیفیت ترین آثار اجرا شده در صحنه تئاتر لارستان حداقل طی سال های اخیر است.

مطالب مرتبط:

در ستایش آرمانشهری که زیر تلّی از خاک دفن شد/ یادداشت محمدحسین آشنا بر نمایش «پچ پچه ها…»

گزارش تصویری نمایش «پچ پچه ها…» در لار


1 نظر

  1. Saeed Mahmoodian, M.D. گفت:

    0

    0

    Gar cheh besyar dooram va mod-dat-hast ke namayeshi ke on-hazrat moered naqd qarar dade-eed nadide-am vali vaqti naqdi bar matn namayesh “pech pechehaye posh khat nebard” khuandam to goo-ee namayesh ra az nazdik didam. Az khaundan naqdetan lazzat bordam. besyar be-tarafaneh pendashtam. Az modiriyat on hazrat dar bakhsh 2 khateratam be on eshareh kardeh -am va moftakharam ke toesif monsefaneh-ee az shoma namoodeh-am. Ba ehteram Dr. Mahmoodian.

ارسال نظر

طراحی و توسعه توسط رضوان